कविता : अंगार

मनोरञ्जन-साहित्य

गृहपृष्ठ
मनोरञ्जन-साहित्य

कविता : अंगार

फूलकुमार बम्जन बिहीबार, असोज ११, २०८०

खरानी हुन बाँकी एकथान
अंगारजस्तो मान्छे हुँ
तिम्रो कुनै पदकबाट विभूषित नगर्नु
मेरै वंशको बाटो छेक्न
कतै नियुक्ति नदिनु
विछिप्त मेरो मुटुभित्र
तामाङ भएकै कारण
भोग्नु परेको तिरस्कृत
पीडाको तीखो धनु काँड छ
त्यो पनि नभाँचिदिनु ।।

नाक, कान, टाउको थुपार्न हुकुम बक्सेका
कालजयी गीतहरु छन्
तेस्मा अवार्ड नदिनु
श्री ५ को राजगद्दी र
हजुर गणतान्त्रिक सरकारको
शिखर धरहरामुनि
सहिदको नाम नमेट्नु
मुम्बईमा मेरै दिदी साटेको
भारु पैसा सरकारको कोषमा छ
घोरल, मृग, गाई, गाँजा, जल, जमिन र जंगल
फाँडेको कैदीहरु नमारिदिनु
त्यहाँ रैथाने विद्वान्‌हरु छन्
पिपा, भरिया, डोके
छाते, धाइ आमाहरुको भोगाइ नलुकाउनु
उसको चिहान नभत्काउनु
त्यहाँ कालो अंगारले लेखेको
अक्षरको मिसाइल छ
एक दिन पड्काउनु छ ।।

त्यो एक दिन अबोध
भरियाले बोक्दै गर्दा
तिम्रै आदेश मान्दै गर्दा
पड्किनेछन् र ध्वस्त हुनेछन्
तिम्रो सिंहदरबार
महfराजको महल
गणतन्त्रको धरहरा
तिम्ले दिएको नागरिकता
सयौं अपराधी बिल्लाम अड्किएको
कानुनी अक्षरहरु आगो बाल्नुछ
त्यसैले यो दल्छिङ ढुङ्गा र अछुत चकमक
नछुटाउनु
तिम्रो पुर्खाले
गरेको अपराध काशीनाथले धुने छैन
माफ मागेर बिगो नभरेसम्म
मो बारुद भएर बसेको छु
स्वडा गन्दक मिसिएको
अंगार हुँ ।।